Organ w interpretacji musi odnieść się do przepisów unijnych
16 lutego 2012
Źródło: Gazeta Podatkowa nr 14 (846) z dn. 2012.02.16
Organ wydający indywidualną interpretację w zakresie prawa krajowego nie może pominąć przepisów dyrektyw, jeżeli zakres przedmiotowy tych norm się pokrywa. Orzekł tak NSA w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1565/11.
Spółka wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o interpretację indywidualną w zakresie prawa do zastosowania stawki VAT na sprzedawane przez siebie towary bezpośrednio na podstawie przepisów dyrektywy. Jej zdaniem, ma do tego prawo.
Ponieważ Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, złożyła ona skargę do WSA, który uznał ją za uzasadnioną. W tej sytuacji Minister Finansów złożył skargę kasacyjną stwierdzając, że z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej, w tym przepisów regulujących materię wydawania interpretacji, nie wynika obowiązek organu polemizowania z poglądami wnioskodawcy m.in. w zakresie wykładni przepisów prawa unijnego. Jego zdaniem nie jest zasadny zarzut WSA, iż obowiązkiem Ministra Finansów było dokonanie oceny zgodności przepisów prawa krajowego z przepisami prawa unijnego.
NSA stwierdzając, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, podzielił pogląd wyrażony w innym orzeczeniu NSA z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 61/09. W wyroku tym została zawarta teza, zgodnie z którą w pojęciu "przepisów prawa podatkowego" w rozumieniu art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej mieszczą się przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Oznacza to, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, jest obowiązany wydać, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację w zakresie przepisów tej dyrektywy oraz ich implementacji do krajowych aktów prawnych normujących podatek VAT.
Choć teza ta może w części budzić wątpliwości, ponieważ do dokonania wykładni normy prawa unijnego uprawniony jest wyłącznie ETS (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej), to jednak NSA podzielił stanowisko zawarte w powołanym wyroku z dnia 11 marca 2010 r.
